Mostrando entradas con la etiqueta Relatos de la playa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Relatos de la playa. Mostrar todas las entradas

lunes, 14 de septiembre de 2015

SOS PANCARTAS



SOS PANCARTAS
Secuestradas por defender o dereito á información, a liberdade de expresión.


       A quen fixemos mal, nós que aturamos na Iriña calores de inxustiza e tempestades de sal?
       Que só queremos acariñar os corazóns non corrompidos por intereses espurios.
       Que buscamos espertar o respecto colectivo polos bens públicos?


       Non paguedes rescate por nós a usureiros sen principios.
             Sustituídenos por outras que saiban coas súas palabras espertar conciencias e esperanzas de futuro.
       Ímonos co deber cumplido.



miércoles, 4 de marzo de 2015

Gústame a auga.



Gústame a auga. Forma parte de nós, de todo canto vive. Ela mesma é vida en cada pinga.
Gústame afogar a sede na súa frescura e limpar con ela cansanzos e suciedade.

Gústanme as relaxantes nanas que susurra e as impresionantes óperas que entona.
Gústame fría, quente, doce, salgada, cristalina...
Praia de Silgar

Gústanme especialmente as praias. tesouros fráxiles. merecentes de coidados, que non deben ser agredidos.
Entendo e comparto a militancia suave e terca de quen se nega a que tal patrimonio colectivo se volva obxecto de comercio privado, de quen por sentirse atado a elas con nós mariñeiros critica o inxusto aínda que o disfracen de legal.

Praia de Areas

Nunca será perder o tempo defender o que temos cerca. Garda emocións e historias precisas, porque son nosas. Non son asuntos menores.
Non é perder o tempo defender o que é de todos, despertar a ilusión por conservalo,sementar a esperanza no futuro
Praia de Areas

E pódese estar orgulloso de facelo inventando estratexias creativas, lúdicas, abertas a quen queira participar nelas.
A Lanzada

Orgullosos de tecer día a día, entre  moitos, cos fíos de cada un, unha resistencia colectiva, de ser prestidixitadores en busca de recursos e enerxía coa que seguir cargando as pilas. Orgullosos de non permitir que alardes de poderío agochados con capuchas impoñan como bos e incuestionables desvaríos concebidos para alimentar egos, obras privadas feitas con e en medios públicos.

Non é perder o tempo defender o que é de todos, sempre a cara descuberta.
Eu quéroo agradecer.
Praia da Lanzada

E agradecer doblemente a quen aínda sufrindo provocación e violencia non perde a dignidade nin se deixa intimidar
Praia da Lanzada

Entre persoas, as mellores armas son palabras.
Nas praias, loitemos tan só coas ondas.

lunes, 18 de agosto de 2014

Sé fuerte, Pedro.

Sé fuerte, Pedro. Eso fue lo que le dijo Mariano Rajoy a Pedro Campos Calvo-Sotelo; no en privado, ni tampoco por email, como al tesorero Bárcenas; sino publicamente, en directo, como a Matas en aquel mitín: "Yo quiero un gobierno como el tuyo" ( " ¿ así de corrupto?"). O a Camps, en aquel otro:"delante tuyo, detrás tuyo, o al lado, siempre me tendrás ahí".
Y no sé ustedes, pero a mi ese apoyo en forma de entrega de placa de bronce a "Mister Euro" por parte del Presidente Rajoy me sonó a regalo de reloj en la cena de jubilación, como un " con esto zanjamos la relación y deja de corromper nuestras administraciones".
Sustento esta teoría  en tres datos: el metal elegido,  de escaso valor para tanto mérito deportivo; el color rojo del traje de la alcaldesa, Catalina González, sin duda elegido para entrar a matar; y el lenguaje corporal, que denota frío glaciar y temor al contagio, de ese estrechar de manos, tan lejos los cuerpos como permite el largo de los brazos.
Sé fuerte, Pedro. En estos bajos momentos provocados por esa chusma que ha tenido la ocurrencia de oponerse a tus expolios de lo público y desprecios de la Ley. Sé fuerte, Pedro, amainarán los vientos.
Pero no. ¿Ves, Pedro, esas nubes negras?. Son parte de la tormenta que se está formando a tu alrededor. Y cuando descargue, no mires atrás o al lado. Mariano no estará. Que disfrutes de tu plaquita de bronce.
Carlos Quintía

domingo, 17 de agosto de 2014

Alfredo Conde "Os libros que aman"

OPINIÓN ALFREDO CONDE
http://www.elcorreogallego.es/opinion/firmas/ecg/alfredo-conde-libros-aman/idEdicion-2014-08-17/idNoticia-885371/




VISITA rápida a Sanxenxo, esa vila antano mariñeira; hoxe vai ti saber qué. Turistica, hoteleira, náutica e de veraneo, perdón, de vacacións. De veraneo foino, cando da estiaxe só disfrutaban uns poucos e os máis non sabían nadar ou sabían pouco. Agora nada todo o mundo, mesmo entre dúas augas non poucos deles. A vila medrou. Claro que medrou. Pero os que lles chaman ghatos ós de Portonovo, mentres eles se declaran lilainos, manexan moi ben as diferencias. Fano de xeito que, cando morre algún deles, algún lilaino, baten a morto as badaladas da pequena igrexa que onte tanto destacaba e hoxe permanece oculta entre edificios que non creo que acaden premio ningún de arquitectura. Cando morre algún sanxinesín, mesmo algun sanjenin, as que baten son as da igrexa nova. As desa pagoda desubicada que o xenio dun cura fixo xurdir onde acaso xamais debería facelo; cando menos, así, tan inapropiada.

Visita rápida ó Sanxenxo da miña nenez, daquela que logo do Bicaño ergueron o barrio de Corea que ocuparían os sindicalistas verticais chegados de Ourense, algún parente meu entre eles. Por iso eu souben da purga do mar, daquelas gurgullas que aboiaban na tona da auga, xurdindo do fondo de area ó ser pisado polos meus pés de neno. Proía a puñeteira purga. Seica xa non a hai. Millor así.
En Sanxenxo eu non fun nunca dos de Silgar ata que, pasados moitos anos, as miñas fillas quixeron pasar o verao nela e alá nos fumos.

 Eu fun sempre da Panadeira, a pequena praia que agora queren acabar de estragar coa ampliación dos pantaláns do Náutico, nada que ver co daquel de hai tantos anos. ¡Ouh, aquela Panadeira, nas que os toldos que controlaba Manolo O Cesteiro eran unha contención de tropelías. Lástima que os eliminaran e puñeteira teima esta de igualar por embaixo e vez de facelo por enriba, pero a vida élles así.

Visita rápida a Sanxenxo. Encontros con vellos amigos e coa definitiva ausenza de non poucos. Encontros con antiguas alumnas e ningún alumno, manda truco, vai ti saber por qué. En troques sí atopo algún vello compañeiro do internado ourensán e falamos a modo, pero con presas. Logo ven a quenda da familia. 

Meu irmao debe ser xa lilaino logo de tantos anos en Sanxenxo. Alí viveu verao e inverno dende hay xa tanto tempo que marea pensalo. Agora vai e ven dende Compostela, pois alí está o sosego, cando se vai a xente e o mar respira como nunca respira no verao.Visita rápida a Sanxenxo, o que é tanto como dicir ó que un foi e deixou de ser urxido que foi de realidade sitas noutras latitudes. Un día de verao, en suma, pra que tinguir de señardade a caixa das memorias. Moito cambiou o mundo. Tanto que xa a penas ninguén recorda cómo era. Eu sí. Daquela en Sanxenxo non había librerías, hoxe hainas: Nós é un exemplo preclaro do que digo, nela venden os libros que aman.
Escritor. Premio Nadal
e Nacional de Literatura
Graciñas polas túas verbas.

viernes, 2 de mayo de 2014

Que pasaría!!

QUE PASARÍA SE...
no parque ao que vostede (ou calquera persoa) leva indo toda a vida, onde despediu primaveras e foi recibindo outonos, de pronto, un día,ve alguén plantar patacas?
Posiblemente, pensaría:
-Se foi planta decorativa en Versalles, aquí tamén pode quedar ben. Ogallá non críen escarabellos.
As máquinas algo molestan, pero hai que ser comprensivo. Plantarán os arredores e logo han acabar.Buscarei outro sitio onde sentar.
Volta ao día seguinte e atopa o parque pechado.
Ten curiosidade e infórmase.
Explícanlle que ao parque, sempre público ata agora, xa non se pode pasar.Que hai que respectar as plantas e mais a quen as plantou. Que xa atoparán os nenos onde xogar e os maiores onde tomar a raxeira. Que as patacas foron gratis e para plantalas e recollelas xéranse postos de trabalo.E ganancia coa venta
Manifesta desacordo e aféanlle a conduta:
-A quen prexudica que a empresa que as plantou aproveite a ocasión? Ë vostede un egoísta e tamén algo envexoso...
Vostede pensa que hai moita terra onde plantar as patacas e que o parque ERA de todos...

Calará o seu disgusto?

 

QUE PASARÍA 
se na praza onde vostede (ou calquera persoa) xogou sempre, ao longo da súa vida, onde feriu os xeonllos e fixo os primeiros amigos, de pronto,un día,ve que alguén deseña no chan un aparcadoiro novo?
Ë posible que pensase:
-Haberá algún evento importante, moi, moi importante. Se cadra, non chega o espazo reservado a estes efectos e haberá que compartir. Ogallá que a pintura sexa lavable, que logo ha de pasar. Xa atoparei outro sitio onde sentar.
Ao día seguinte atopa a praza valada.
Ten curiosidade e infórmase.
Explícanlle, que á praza, antes pública,xa só vai poder pasar se paga por aparcar o coche. Que os que alí antes xogaban, moceaban ou conversaban,xa atoparán outro sitio.Para acións intrascendentes,calquera recuncho vale.
_A pintura saiu de balde, o aparcamento cóbrase e iso xera riqueza e postos de traballo no pobo. Por que a empresa que o promove non vai sacar beneficio?
Voste é cidadán e manifesta desacordo. Entón aféanlle a conduta.
Agocharía o enfado?

Texto 2


QUE PASARÍA 
se na praia á que vostede (OU CALQUERA OUTRA PERSOA) foi sempre,ao longo da súa vida, onde descubriu tesouros de cunchas e de vida cos que o mar nos agasalla, onde aprendeu aos seus fillos a respectar cangrexos, caramuxos e persoas, alguén, un día,cravase varias reas de pilotes?...
¿CALARÁ A SÚA TRISTURA?

martes, 29 de abril de 2014

La Panadeira un museo de los recuerdos, la Iriña un lugar común


Un museo, una biblioteca, un aparcamiento, un gran almacén... Según el observador tendrá una importancia diferente pero, creo que no mayor. Todo lo que hoy permanece en un gran almacén mañana será pasto de museo; Indiana Jones en la película en busca del arca perdida, muestra un reloj y da un consejo: «¿Ves este reloj, Jones? No vale nada, pero si lo entierro hoy y lo desentierro dentro de mil años, su valor será incalculable».

A la playa no hace falta encerrarla ni esperarla es un tesoro a la luz


Quizás no todos tenemos la experiencia de visitar un museo como el que más profundamente me ha marcado. Tenía que hacer la selectividad, en épocas donde transcurría en un día, así que después de sobrevivir a la mañana y dado que me había tocado la facultad de químicas y que un cartel rezaba, Museo, se me antojó que aquel sótano podía ser un lugar tranquilo para cambiar de aires; tenía razón, el aire era pesado, húmedo, casi irrespirable. Al entrar, una jineta me miraba con sus ojos de cristal y como me hizo girar ,me regaló la visión de un tarro de cristal con un feto enano, seguí con el ánimo quebrado pero no cejaron en el empeño y  seguían apareciendo tarros y tarros de entrañas, fetos y órganos, si querías descansar podías mirar a un bambi taxidermizado con poca fortuna, ese mismo año visité el Louvre y miré con atención a la Viky como llamaba mi profesor de arte, a la Victoria de Samotracia pero... luego vinieron muchos... el de la facultad de químicas no lo olvido.
A la playa nunca se me ocurriría asociar un recuerdo maloliente o tétrico o triste...


¿Cuál es su función? Nunca lo había pensado o mejor re-pensado, si fuere impresionar no hace falta que explique cuál lo hizo más.
Si es guardar recuerdos a veces resultan pesados como esos conocidos que enseñan las mil fotos del enlace.
Si están al servicio del antropólogo o historiador, en aras de refrendar sus tesis ¿Sabemos lo que nunca nos enseñarán? .
Si se trata de guardar cosas de valor o espectaculares, sinceramente por muy Tapies que sea, sus heces en una urna, no me parecen relevantes.



Finalmente seguro que cumplen una función.... “Hermanecer: encontrarse en algo con alguien”.
Las playas y los museos son lugares de encuentro pero a unas no podemos renunciar nunca, los museos tendremos que re-pensarlos y a las playas protegerlas.


Actividad “Concienciación, limpieza y apoyo con firmas a SOS PANADEIRA”





Las firmas de esta Semana Santa nos han hecho pensar que quizás los visitantes comprendan el valor mejor que nosotros sin embargo todos podemos aprender a querer. En SOS PANADEIRA preparamos la actividad porque siempre hemos procurado que todos seamos SOS PANADEIRA y que podamos ser inclusivos de todas las corrientes ideológicas puesto que nuestro discurso es el de los espacios públicos para presente y futuro.


miércoles, 9 de abril de 2014

Y nació SOS Panadeira

Esta es una opinión que podemos encontrar de Eduardo Rubianes en el Diario de Arousa relacionada con SOS Panadeira, muchas gracias por la contribución desisteresada y por dejarnos ponerla en el blog.



Quien lucha puede perder; quien no lucha, ya perdió.” (Anónimo).

 Érase un lugar, en donde los colores no eran colores, eran melodías con notas menores. En este lugar habitaban todos los duendes, los buenos y sensatos, y los malos e ingratos. A pesar de corretear entre frondosas primaveras de flores, atravesar inmensos océanos de luz y color, en donde el aire hacía sonar melodías encadenadas cuyos arpegios agradecía el mismo astro Sol. 

En donde sus playas de fina arena blanca, tan blanca, que hasta la luna sentía rubor. Los frutos de sus aguas y sus bosques se convertían por doquier, en frescas y lozanas estrellas de infinitos sabores, era un paraíso lo que la madre les ofrecía.

Era el reino de los duendes buenos y sensatos.Os regalo esto, por vuestra bondad, respetadlo, amadlo, cuidadlo y defendedlo hasta el fin de los tiempos. De no ser así, os lo quitaré y vuestra vida se volverá oscuridad y tinieblas, tiempos llegarán que los duendes malos e ingratos intenten arrebataros lo que yo os di con toda mi ternura, por ello, no consentiré que se lo quede su usura.
 Los duendes buenos dijeron sí a todo. Aquella felicidad, era una explosión de belleza, color, sonido y sabor. Nunca dirían que no. Así lo hicieron, y pasaron generaciones, y pasaron tiempos, en donde se cumplió a rajatabla la promesa. Los problemas eran superados, con cordialidad, y buena fe. Siempre fue así. 

En la zona del reino oscuro era todo lo contrario. La niebla del amanecer no era tal, tan solo eran los velos malignos de sus ojos, que no les alcanzaba nunca ver la claridad del sol. La soberbia, la avaricia, y el egoísmo como factor predominante de su sangre, heredados de sus antepasados, los convirtieron en seres dueños de la noche, de las tinieblas. El poder y la maligna salpicadura en sus conciencias abiertas a la maldad aún les hacían más fuertes, más crueles. Su sadismo obligó a la Madre Naturaleza a pensarse seriamente que ello no podía seguir así. Su paraíso iniciaba su declive y comenzaba a emponzoñarse.

 Ya no existían aquellos prados verdes, de un tono esperanza, el azul turquesa de sus aguas se tornaba amenazador. Se habían marchado las sirenas. A veces aquellos aires musicales de antes se trocaban en fuertes huracanes amenazantes y traían consigo un fuerte y penetrante olor a podrido. Decididamente, el privilegio que nuestra Madre había otorgado a este rincón tenía los días contados. Estos seres negativos iniciaron la conquista del último reducto, la fina y blanca arena de sus playas, la cristalina suavidad de sus aguas bañando las orillas. La Madre, decidió encontrar otros duendes buenos que volvieran a poner su esfuerzo y voluntad en recuperar el paraíso. Los encontró.
Y nació... SOS Panadeira.